Wonen op het einde van de landingsbaan

Tot 1990 konden de bewoners van het kleine vliegveld van Gosselies heerlijk slapen. Maar in dat jaar bracht de Waalse regering daar verandering in met haar plannen om van de luchthavens van Luik en Charleroi belangrijke centra van economische groei en werkgelegenheid te maken. In 1992 waren de beheers- en exploitatiebevoegdheden van de regionale luchthavens nog maar nauwelijks overgedragen van de federale regering naar de Gewesten, toen de naamloze vennootschap Brussels South Charleroi Airport (BSCA) werd belast met de opdracht de luchthaven van Gosselies nieuw leven in te blazen.

De bewoners van het aangrenzende terrein, die vermoedden dat de toekomstige ontwikkelingen voor grote veranderingen in hun levenskwaliteit zouden zorgen, richtten de vereniging Association des Riverains de l’Aéroport de Charleroi op. “Ons eerste doel was het beleid van de regio informeren over onze angsten,” zegt Bernard Page, die een van de actieve leden was. Verschillende pogingen in die richting bleven vruchteloos: “Men beschuldigde ons vaak van een gebrek aan collectief bewustzijn. Onze bezorgdheden waren nochtans verre van egoïstisch: het plan voor de ontwikkeling op lange termijn en de blootstelling aan lawaai toonden aan dat de luchthavenactiviteit een impact zou hebben op minstens 50.000 bewoners”. De luchthaven hield geen rekening met de bezorgdheden van de bewoners en groeide bliksemsnel. Sinds de eerste vluchten vanuit Charleroi in 1997 heeft Ryan Air 200.000 passagiers geregistreerd. Andere luchtvaartmaatschappijen volgden, zodat tegen 2008 een nieuwe terminal met een capaciteit van 3 miljoen passagiers werd ingehuldigd, en in 2013 hebben 6.800.000 passagiers de luchthaven aangedaan.

Ondertussen had ARACh, als spreekbuis van de bewoners, juridische middelen ingezet. “In 1999 heeft de Raad van State toegegeven dat de aanvraag om de startbaan met 3400 m te verlengen niet aanvaardbaar was. Voor ons was dit een belangrijke overwinning, het resultaat van enorme acties en inspanningen. Als je klein bent en men je dat duidelijk laat voelen, dan krijgt de uitdrukking “een ongelijke strijd” serieus inhoud. Dan besef je des te meer dat die juridische beslissingen nooit de wil van de Waalse regering om de activiteit van de luchthaven te ontwikkelen hebben tegengehouden: in 2014 legt de politieke beleidsverklaring de verlenging van de startbaan met 2250 tot 3200 m terug op tafel. Tien jaar eerder al, na de beslissing van de burgerlijke rechtbank van Charleroi om een dwangsom 10.000 € op te leggen voor elke vlucht tussen 22 uur en 7 uur, stemde het Waals Parlement bij hoogdringendheid (en op voorstel van de Waalse regering) een decreet om de luchthaven van Gosselies langer open te stellen…

“Strijden tegen een project in het kader van een economische herstructurering van een regio blijft een voortdurende en ondankbare uitdaging: er begon sleet op te komen. Vandaag is de vereniging ontbonden, maar een paar enkelingen blijven actie voeren. Wat we altijd hebben verdedigd is dat tegenover een economische bijdrage van de luchthaven een collectieve levensvatbaarheid moet staan. De maatregelen om de geluidshinder te bestrijden die parallel werden ingevoerd met de ontwikkeling van de luchthavens in het Waals Gewest garanderen de bewoners van twee woonplaatsen een zekere rust…Maar moeten we dan in een glazen bokaal gaan leven? ”

© Foto's: Collectif Huma

© Teksten: Isabelle Masson

Naam van de burger: Bernard Page

Catégorie: De volledige verbal

Partagez: