Wandelaars tegen quads in het bos, 1-0

Wanneer quads in de jaren ’90 steeds populairder worden, ontstaat er een gevoel van ergernis bij de wandelaars en andere zachte gebruikers van de wandelpaden en -wegen. Ook de natuurbeheerders en -beschermers eisen dat gemotoriseerde recreatieve voertuigen wegblijven uit de natuurlijke milieus om de rust te bewaren. In 1995 neemt dit debat in Wallonië een bijzonder scherpe wending. In dat jaar stelt Minister Lutgen, verantwoordelijk voor Milieu en Natuur en Bossen, een hervorming van het Boswetboek uit 1854 voor om een beter evenwicht te vinden tussen het gebruik van het bos en het in stand houden van de natuurlijke rijkdom. De wandelaars en diverse verenigingen die zich bezighouden met het uitstippelen van toeristische routes ijveren vervolgens om de toegang tot het bos te eisen voor zachte weggebruikers en een einde te maken aan diverse misbruiken. “Het is in dit verband, om te worden gehoord en om een zekere invloed te hebben, dat de Fédération Wallonne des Concepteurs d’Itinéraires Balisés wordt opgericht”, zegt Albert Stassen, voorzitter van de raad van bestuur van de vzw die sindsdien Itinéraires Wallonie heet. “We werden gehoord: de toegang tot het bos voor zachte weggebruikers werd gegarandeerd, terwijl de gemotoriseerde voertuigen de toegang vrijwel werden ontzegd. Het was een echte overwinning vooral omdat, eens het decreet werd uitgevaardigd, het Agentschap voor Natuur en Bos ons aanbood om samen te werken aan de ontwikkeling van een gids voor het uitstippelen van routes.”

Na die strijd heeft de vereniging haar vaardigheden regelmatig ingezet om de langzame en geleidelijke verdwijning van de paden en wegen te verhinderen. “Samen met andere verenigingen zoals Sentiers.be hebben we vooral het nieuwe decreet betreffende de gemeentewegen ondersteund dat in 2014 in het Waalse Parlement werd gestemd en de wet van 10 april 1841 verving, waarvan een aantal verouderde bepalingen nadelig waren voor het behoud van paden.”

De vzw was ook zeer actief in de strijd tegen een ander fenomeen: het belemmeren of opkopen door particulieren van openbaar toegankelijke wegen. Sommige eigenaars en bosbouwers laten soms opzettelijk snoeiresten achter op de paden: het doel van die pseudo-verwaarlozing is eigenlijk de wandelaars ontraden om op die plaatsen rond te lopen. Anderen aarzelen niet om barrières of intimiderende borden te plaatsen. Om dit te bestrijden heeft Itinéraires Wallonie soms creatieve middelen gebruikt. Zo heeft de vereniging in 2007, na 3 jaar vruchteloze pogingen, een activiteit georganiseerd waarbij gebruik werd gemaakt van 3 openbare wegen in het Bois de la Marlagne te Floreffe. “De prins van Arenberg had borden laten plaatsen waarin ten onrechte stond dat dit privéwegen waren en dat elk gebruik ervan kon worden beboet. In aanwezigheid van de pers en tientallen wandelaars, zijn we rustig over de buurtweg gewandeld die door het bos loopt tot we werden tegengehouden door een groep bewakers die de Prins had uitgestuurd om de weg te versperren! Ze hebben ons uiteindelijk doorgelaten. Die demonstratie heeft niet alle problemen opgelost, maar we konden wel een boodschap de wereld insturen: de beste manier om de openbare paden te verdedigen, is ze te gebruiken!

© Foto's: Collectif Huma

© Teksten: Isabelle Masson

Naam van de burger: Albert Stassen

Catégorie: De volledige verbal

Partagez: