De idee om afval te verbranden voorgoed afvoeren

In 1995 spoort een project voor de bouw van een verbrandingsoven voor huishoudelijk afval te Achêne de bewoners aan tot actie. Dit project, gesteund door Sonat, een afvalverwerkingsbedrijf uit Namen dat speciaal hiervoor werd opgericht, werd opgezet om jaarlijks 225.000 ton huishoudelijk afval uit de provincies Namen en Luxemburg te verwerken. Na even de mogelijkheid te hebben overwogen om de verbrandingsoven elders te installeren, wordt beslist om de vijfde verbrandingsoven van Wallonië te installeren in Achêne, een kleine agglomeratie van de gemeente Ciney. Aangezien de voorgestelde installatie in die tijd tot meest geavanceerde technologieën behoort, hoopt de promotor snel een bouwvergunning te verkrijgen. Maar veel inwoners van Ciney verzetten zich tegen het project: verschillende comités zullen uiteindelijk samensmelten tot de vzw Ciney-Environnement dat tot 800 leden zal tellen. De tegenstanders van het project weten op dat moment nog niet dat ze aan een lange strijd beginnen die 10 jaar lang zal duren. Voor Christine de Pret, die vanaf het begin lid is van het verzetscomité, ligt het bijzondere van deze strijd in het feit dat ze erin geslaagd zijn om het NIMBY-effect te overwinnen: “We vechten ook de idee zelf aan om afval te verbranden omdat daarbij dioxines en zware metalen vrijkomen. Tussen de duizenden ton vervuilende stoffen die in de atmosfeer terecht kwamen, vond men ook 60 kg cadmium en 60 kilo kwik. Voor het milieu en de volksgezondheid was dit onaanvaardbaar!”

Gedurende de lange saga die volgde, zette de bevolking van Ciney haar mobilisatie op een constante en vastberaden manier verder. “Het was een erg zware en ongelijke strijd, want bij dit project speelden ook enorme economische belangen mee. Onze politieke vertegenwoordigers waren daarom voorstander van dit project, en het grootste probleem was hen te doen inzien dat de bevolking hun mening niet deelde.” De informatievergadering die in het kader van de aanvraagprocedure voor de bouwvergunning werd gehouden, werd door meer dan 1000 personen bijgewoond. De overlegvergadering na het openbaar onderzoek duurde de hele nacht! “Een referendum in 1996 bracht uiteindelijk verandering in de situatie: met een deelnemingsgraad van 60%, met 90% NEEN- en 6% JA-stemmen, besloten de plaatselijke verkozenen om zich bij de mening van de bevolking aan te sluiten.” De strijd was echter verre van voorbij, en verplaatste zich naar het juridische terrein. In 1998 tekende Sonat immers beroep aan bij de provinciale autoriteiten. Nadat de bestendige deputatie de bouwvergunning had verleend, hebben de Stad Ciney en de tegenstanders de toezichthoudende autoriteiten, onder wie Minister Michel LEBRUN, onder druk gezet, en uiteindelijk werd de vergunning aan Sonat in maart 1999 geweigerd. De escalatie liep ten einde toen een ultiem beroep ingediend door Sonat bij de Raad van State op 14 juni 2005 werd verworpen, en dit dossier definitief werd afgesloten. “Onze trots, naast het feit dat we dit project te Ciney hebben kunnen tegenhouden, is dat we hebben bijgedragen aan het feit dat er in het Waalse Gewest geen vijfde verbrandingsoven komt. We zijn ook blij dat de alternatieven die we hebben voorgesteld, zoals preventieve oplossingen om te sorteren en te recyclen, door het Economisch Bureau van de Provincie Namen worden uitgevoerd.

© Foto's: Collectif Huma

© Teksten: Isabelle Masson

Naam van de burger: Christine de PRET

Catégorie: De volledige verbal

Partagez: