De gevaarlijke verbinding

Het is het Waalse monster van Loch Ness: al meer dan 40 jaar zorgt het project voor de snelwegverbinding Cerexhe-Heuseux-Beaufays voor ophef in het medialandschap elke keer dat het weer opduikt. De idee om de A3/E40 (Luik-Aken) en de E26/E25 (Luik-Luxemburg) te verbinden door de ringweg om de stad Luik te voltooien ontstond in 1969. Dit project, opgenomen in het gewestplan in 1973, wordt door de autoriteiten voorgesteld als de enige oplossing om het centrum van Luik te ontlasten. Maar door het megalomane karakter en de impact ervan op het oosten van Luik wordt de geschiktheid ervan in vraag gesteld. “In 2008 vermeldde men een kost van 400 miljoen euro voor de aanleg van 12,5 km autosnelweg, 3 viaducten en niet minder dan 6 verkeersknooppunten in een heuvelachtig gebied, een echte groene long op 10 kilometer van het stadscentrum, en dat voor een erg schamele mobiliteitswinst”, zegt Caroline Lamarche. De schrijfster is lid van de CHB-groep, het speerpunt van de strijd tegen het project, die een tiental verenigingen groepeert om een diepgaand onderzoek en alternatieve voorstellen te eisen, die tot op vandaag volledig in het debat afwezig zijn.

In 2007, na zich te hebben ondergedompeld in het 900 pagina’s tellende Milieueffectenonderzoek, proberen de leden van de Organisatie de aandacht van de Waalse regering te vestigen op de rampzalige gevolgen van het project die in elke letter van dit document worden weergegeven. Naast de vele onteigeningen en hun maatschappelijke impact, zal het project ongeveer 174 ha natuurlijk landschap vernietigen, waarvan 2.700 m2 van het Natura 2000-gebied van de Benedenvallei van de Vesder, en 7 sites van groot of zeer groot biologisch belang. Bovendien is het in strijd met het behoud van de resterende landbouwgrond. Ten slotte zal deze snelwegverbinding de mobiliteit in en rond Luik verre van verbeteren, eerder tot een “status quo” leiden en waarschijnlijk het fenomeen van de suburbanisatie, en dus de dichtheid van het verkeer, versterken.

Waarom werd de dure aanleg van de “ontbrekende schakel” dan in de voorbije legislaturen telkens weer op de agenda geplaatst? Erger nog, er werd gedurende al die jaren niets gedaan om alternatieven voor de verbinding CHB te bestuderen, en in het stedelijk mobiliteitsplan staat dat die pas gepland zijn na de concretisering van het project! Een dergelijk gebrek aan realiteitszin stemt tot nadenken. Het roept vragen op over de politieke aspecten van het dossier behandeld in een veelzeggend besluit, dat breekt met de indrukwekkende lijst van voorbehoud, waarschuwingen en vragen op de voorgaande pagina’s. De impactstudie concludeert immers dat het in twijfel trekken van CHB tot gevolg zou hebben dat “een ontwikkelingsbeleid in uitvoering in vraag zou worden gesteld en de fundamentele maatschappelijke keuzes in twijfel zouden worden getrokken.” “Het is alsof het beleid, als gevolg van oude afspraken, een project zonder nadenken in stand heeft gehouden, gebaseerd op een planning die dateert uit de jaren ‘60, een tijd waarin “alles met de auto” gebeurde en energie goedkoop was. De symbolische betekenis van dit dossier reikt verder dan de streek rond Luik: CHB is het zinnebeeld van blindheid. Het verloochent de huidige klimaatverandering, die nu erkend wordt, en de wereldwijde oproepen om moedige en vindingrijke keuzes te maken op het gebied van milieu en mobiliteit.”

© Foto's: Collectif Huma

© Teksten: Isabelle Masson

Naam van de burger: Caroline Lamarche

Catégorie: De volledige verbal

Partagez: