De ecoadviseurs, ware pioniers

In 1988 is er nog geen sprake van het beroep ecoadviseur in België. In Frankrijk en Duitsland duiken de eerste ecoadviseurs wel al op vanuit een noodzaak om meer rekening te houden met het milieu in de ontwikkeling van de maatschappij. Met de steun van de Koning Boudewijnstichting wordt in 1989 het Institut Eco-Conseil de la Communauté Française de Belgique opgericht. Michèle Mulders is de huidige voorzitster van de raad van bestuur. “Op 26 jaar tijd heeft het Institut Eco-Conseil ongeveer 700 ecoadviseurs opgeleid. De eersten waren echte pioniers, want ze moesten dit nieuwe beroep bekend maken.” Daarom hebben de ecoadviseurs zich gegroepeerd in een netwerk dat is uitgegroeid tot de Belgische vereniging van ecobegeleiders en milieuadviseurs. Voor de professionele erkenning van het beroep kon het instituut ook rekenen op andere partners zoals werkgevers- en werknemersorganisaties, federaties van verenigingen, universiteiten, en FOREM, dat in de opleiding onmiddellijk een kans zag om hooggekwalificeerden aan het werk te krijgen. “Om toegang te krijgen tot de opleiding moet men houder zijn van een master- of bachelordiploma. Van de ongeveer dertig personen die jaarlijks worden opgeleid, met uitzondering van een paar enkelingen die hun carrière een nieuwe wending willen geven, zijn de meesten werkloos. Maar binnen de 2 jaar na het behalen van het certificaat bedraagt de tewerkstellingsgraad 80%.”

Tien jaar na de oprichting van het Institut Eco-Conseil, grepen veel gemeenten de gelegenheid aan om een ecoadviseur in dienst te nemen. De administratieve diensten werden op dat moment immers geconfronteerd met een toenemend aantal vragen in verband met het milieu op uiteenlopende gebieden zoals stedenbouw, ruimtelijke ordening en afvalbeheer. Maar de ecoadviseurs zijn allrounders en worden ook gewaardeerd voor hun innovatieve manier van werken die ze danken aan hun multidisciplinaire opleiding. “20 jaar geleden werkte elke dienst in een gesloten circuit. De grensoverschrijdende en transversale aanpak van de ecoadviseurs stootte in het begin op wat weerstand, maar men besefte al snel het nut ervan. Vandaag stellen meer dan 60% van de gemeenten in het Brusselse en Waalse Gewest een eco- of milieuadviseur te werk. Maar het beroep beperkt zich niet tot de overheidssector: we vinden nu ook ecoadviseurs in vrijwilligersorganisaties en in de privésector.”

Het beroep ecoadviseur vereist flexibiliteit om zich aan te passen aan elke nieuwe uitdaging om er doeltreffend op te reageren. In die dynamiek van constante creativiteit is het beroep voortdurend in ontwikkeling. De opleiding aanpassen aan de bestaande situatie is ook een constante uitdaging. “Twintig jaar geleden was afvalbeheer één van de belangrijkste thema’s. We zijn nog steeds actief op dit gebied, maar sindsdien zijn er een aantal andere domeinen bij gekomen, zoals duurzame ontwikkeling binnen een wijk, milieu- en sociale clausules in overheidsopdrachten, ecobouwen en de begeleiding van burgerprojecten. De materialen evolueren, maar de motivatie van diegenen die ecoadviseur worden is niet fundamenteel veranderd: er is nog altijd de wens om echt actief te zijn op het gebied van duurzame ontwikkeling!”

© Foto's: Collectif Huma

© Teksten: Isabelle Masson

Naam van de burger: Michèle Mulders

Catégorie: De volledige verbal

Partagez: